الحمدللَّه ربّ العالمين و الصّلاة و السّلام على سيّدنا و نبيّنا ابى القاسم المصطفى محمّد و على اله الأطيبين الأطهرين سيّما بقيّة اللَّه فى الأرضين.

اگر چه در حوادث انقلاب، شگفتيهاى بى‏نظير کم نيست و از آغاز نهضت بزرگ ملت ايران - که به انقلاب اسلامى منتهى شد - تا پيروزى انقلاب و از پيروزى انقلاب تا امروز، در طول دوران مبارزه و انقلاب، حوادث شگفت‏انگيز و بى‏نظير يکى پس از ديگرى چشم و دل را به خود متوجه مى‏کند؛ اما در ميان اين حوادث شگفت‏انگيز، مسئله‏ى شهيد يک ويژگى استثنائى دارد.

هر آنچه که مربوط به وجود نورانى شهيد است، شگفتى است. انگيزه‏ى او براى حرکت به سمت جهاد - که در دنياى مادى و در ميان اين همه انگيزه‏ى رنگارنگ جذاب، يک جوانى برخيزد، قيامِ للَّه کند و به سمت ميدان مجاهدت حرکت بکند - اين خود يک شگفتى است؛ پس از آن، تلاش او، در معرض خطر قرار دادن خود در ميدانهاى نبرد، کارهاى برجسته‏ى او در ميدانها، شجاعتها و شهامتهائى که هر سطرى از آن مى‏تواند يک سرمشق ماندگار و نورانى باشد هم يک شگفتى است؛ و پس از آن رسيدن به شوق وافر و کنار رفتن پرده‏ها و حجابهاى مادى و ديدن چهره‏ى معشوق و محبوب - که در حرکات شهدا، در حرفهاى شهدا و در روزهاى نزديک به شهادت، هميشه جلوه‏گر بود و نقلهاى فراوانى در اين زمينه هست - اين هم يکى از شگفتيهاست. در ميان همين شهداى عزيز شما شيرازيها و فارسى‏ها، در يک وصيت‏نامه‏اى خواندم که شهيد مى‏گويد: من بيقرارم، بيقرارم! آتشى در دل من است که مرا بى‏تاب کرده است؛ به هيچ چيز ديگر آرامش پيدا نمى‏کنم مگر به لقاء تو؛ اى خداى محبوبِ عزيز! اين سخن يک جوان است! اين همان چيزى است که يک سالک و يک عارف، بعد از سالها مجاهدت و سالها رياضت ممکن است به آن‏جا برسد؛ اما يک جوان نوخاسته، در ميدان نبرد و در ميدان جهاد آن‏چنان مشمول تفضل الهى قرار مى‏گيرد که اين ره صد ساله را يکشبه مى‏پيمايد و اين احساس بى‏قرارى و شوق، از سوى پروردگار پاسخ مناسب مى‏يابد. خود اين شوق هم لطف خدا و جاذبه‏ى حضرت حق متعال است. اين شگفتى بزرگى است.

و بعد خون شهيد است. خانواده‏ى شهيد، مادر شهيد، پدر شهيد، همسر و فرزندان شهيد، برادران و خواهران و نزديکان و دوستان شهيد - که اگر اين جوان با مرگ معمولى از دنيا رفته بود، اينها گريبان پاره مى‏کردند و صبر نمى‏کردند - در مقابل خون اين شهيد، آن‏چنان صبر و متانت و آرامش و استقامتى نشان مى‏دادند که انسان متحير مى‏ماند. مادر دو شهيد به من گفت: من بچه‏هايم را خودم دفن کردم، در خاک گذاشتم و دستم نلرزيد! پدر چند شهيد گفت: اگر چند برابر اينها من بچه داشتم، حاضر بودم آنها را در راه خدا بدهم! اين چه عنصرى است؟ اين چه جوهرى است؟ اين چه برق درخشنده‏اى است که خدا در دل حادثه‏ى شهادت قرار داده است که اين‏جور دنياى تاريک را روشن مى‏کند؟ هشت سال ملت ايران با اين برق درخشان در دل مرد و زن خود، همراه بود. و خدا دستگيرى کرد؛ خدا کمک کرد.

شهدا پيشرو و پيشگام بودند و سنگر دوم، خانواده‏هاى شهيدان و ديگر ايثارگران. رفتند جلو، مانعها را از سر راه برداشتند و توانستند يک ملتى را که چند قرن او را به بى‏حالى و تسليم در مقابل زورگويان عادت داده بودند، تبديل کنند به اين ملت بانشاط، سرافراز، پرافتخار و با عزم و اراده‏ى مستحکم و راسخ. اين کار را شهداى ما کردند؛ اين کار را رزمندگان ما کردند؛ اين کار را جانبازان ما کردند؛ اين کار را استقامت آزادگان ما در زندانهاى دشمن کرد؛ اين کار را شما خانواده‏هاى شهدا کرديد. حق شما بر گردن ايران و ايرانى تا ابد باقى است و تاريخ ايران بايد نسبت به خانواده‏ى شهدا، حق‏گذارى کند.

بيش از چهارده‏هزار و پانصد شهيد از استان فارس و شهر شيراز! اين شوخى است؟ شيرازى که سياستهاى استعمارى تصميم گرفته بود آن را به مظهر بى‏بندوبارى و بى‏اعتنائى به اصول و ارزشهاى دينى تبديل کند؛ شيرازى که مايل بودند در آن هيچ چيز جز جلوه‏هاى حيوانىِ منحط وجود نداشته باشد و در آن از اصالتهاى دين خبرى نباشد. براى اين سياستگذارى کردند؛ اقدام هم کردند. اما جواب مردم شيراز و مردم استان فارس و تودهنى شما به دشمن، چهارده‏هزار و پانصد شهيد، بيش از سى و چهار هزار جانباز و بيش از دو هزار و پانصد آزاده بود. سلام بر شما! رحمت خدا بر شما!

شيراز مأمن امامزادگان بزرگوار بود؛ در هيچ نقطه‏اى از کشور به قدر فارس، مرقدِ امامزاده وجود ندارد. معناى اين حرف اين است که از هر کجا امامزاده‏ها و فرزندان معصومين، يا از جور خلفا مى‏گريختند و يا به اميدِ کمک مردم حرکت مى‏کردند، متوجه شهر شيراز يا شهرهاى ديگر استان فارس مى‏شدند. آن معنويتى که شخصيتى مثل شهيد بزرگوار مرحوم آيت‏اللَّه دستغيب مظهر آن معنويت بود، از اين خانواده و از اين مرکز فياضِ تمام نشدنى اهل بيت (عليهم‏السّلام) سرچشمه گرفته است. اين عمق انگيزه‏ى دينى را نشان مى‏دهد. اين نورانيت، شخصيتى مثل شهيد دستغيب مى‏سازد و مى‏پروراند و نفَس گرم آن شهيد عزيز، در اين منطقه اين همه دل جوان و جوينده را شيداى معنويت مى‏کند؛ دلهاى جوانى که از همان روزهاى اول به ميدانهاى جنگ رفتند.

من ديروز در جمع نظاميان مستقر در شيراز گفتم: اولِ انقلاب و اوائل جنگ تحميلى، در دورانى که جبهه‏ها از همه طرف محنت‏بار بود و اکثر خرمشهر زير چکمه‏ى اشغالگران بود، بنده به منطقه‏ى آبادان و اين بخشِ خرمشهر رفتم؛ يک عده جوانِ بااخلاص نورانىِ پرشور، با سلاحهاى ابتدائى به آن‏جا آمده بودند براى اين‏که بجنگند؛ گفتم: از کجا آمده‏ايد؟ گفتند: از شيراز. در سرتاسر دوران جنگ تحميلى بچه‏هاى استان فارس - چه در لشکر فجر، چه در لشکر المهدى و چه در يگانهاى ارتشى که در شيراز مستقرند و بسيارى از کارکنان آنها شيرازى يا اهل شهرهاى استان فارسند - وجودشان اثرگذار و نمايان بود. اين نفَس گرمى که اين همه جوان را در راه دفاع از اسلام، دفاع از استقلال ملى، دفاع از کشور و دفاع از بزرگترين حادثه‏ى تاريخ ما - يعنى انقلاب اسلامى - اين‏جور به ميدان کشانده بود، نفَس گرم مردان بزرگى مانند مرحوم آيةاللَّه شهيد دستغيب و ديگران، و پشت سر همه و قويتر از همه نفَس گرم امام بود. اين يکى از آن شگفتيهاى بسيار برجسته‏ى انقلاب ماست!

عزيزان من! امروز سالها از آن دوران مى‏گذرد. خيلى از شما جوانها دوران دفاع مقدس را نديديد و درک نکرديد؛ بعضى هم خاطره‏ى مبهمى از آن داريد. گذر زمان، حوادث را لحظه به لحظه از انسان دورتر مى‏کند. بعضى از حوادث فراموش مى‏شوند، مثل يک موج ضعيفى که از انداختن يک سنگى در يک استخر آبى به وجود مى‏آيد - موجى هست، اما هر چه مى‏گذرد، لحظه به لحظه ضعيف‏تر مى‏شود و دقيقه‏اى نمى‏گذرد که ديگر خبرى از آن موج نيست - لکن بعضى از حوادث نقطه‏ى عکسند و گذر زمان آنها را ضعيف و کمرنگ نمى‏کند، بلکه برجسته‏تر مى‏کند. يک نمونه‏ى آن، حادثه‏ى عاشوراست.

در روز عاشورا کسى نفهميد چه اتفاق افتاد. عظمت آن حادثه، عظمت جهاد جگرگوشه‏ى پيغمبر و ياران و نزديکانش و همچنين عظمت فاجعه‏ى کشته شدن فرزندان و نورديدگان پيغمبر بر کسى روشن نبود. اکثر کسانى که آن‏جا بودند هم نفهميدند. آنهايى که در جبهه‏ى دشمن بودند، آن‏قدر مست و آن‏قدر غافل و آن‏قدر از خود بيگانه بودند که نفهميدند چه اتفاقى افتاد! مستان عالَم، مستان غرور و شهوت و غضب و مستان حيوانيت، نمى‏فهمند در عالم انسانيت چه دارد اتفاق مى‏افتد؛ بله، زينب خوب فهميد، سکينه خوب فهميد، آن زنها و دخترهاى مظلوم خوب فهميدند چه اتفاقى افتاد؛ اين مال روز عاشوراست. اما هر روزى که از روز عاشورا جلوتر رفتيم - روز دوازدهم در کوفه، چند هفته بعد در شام، چند هفته بعد در مدينه و اندکى بعد در همه‏ى دنياى اسلام - اين حادثه به سرعت برق، عظمت و اهميت خودش را نشان داد. هنوز دو سال از اين حادثه نگذشته بود که آن طغيانگرِ فرعونى که عامل اين حادثه بود، از روى زمين برافتاد و نابود شد و چند سالى بيش نگذشته بود که آن خانواده نابود شدند. خانواده‏ى ديگرى از بنى‏اميه سر کار آمدند؛ چند ده سالى نگذشت که آن خانواده هم مضمحل و نابود شدند. دنياى اسلام روز به روز به مکتب اهل بيت نزديکتر، دل‏بسته‏تر و مشتاقتر شد و اين حادثه توانست پايه‏هاى عقيده‏ى اسلامى و مکتب اسلام را در طول تاريخ استوار کند. اگر حادثه‏ى کربلا نبود، ما امروز از مبانى و اصول اسلام هم چندان خبرى نمى‏داشتيم و شايد فقط نامى از اسلام به گوش ما مى‏خورد. اين خون مقدس و اين حادثه‏ى بزرگ، نه فقط کوچک نشد، کمرنگ نشد، ضعيف نشد، بلکه روزبه‏روز قويتر و برجسته‏تر و اثرگذارتر شد؛ اين يک نمونه‏ى برجسته است.

انقلاب شما و شهادت شهيدان شما هم از همين قبيل است. در اول حادثه‏اى زلزله‏گون بود؛ خيليها تحليل کردند: يک زلزله است، مى‏گذرد و فراموش مى‏شود! اما اين‏جور نشد؛ عکس شد. امروز در اعماق دل ملتهاى مسلمان، مفاهيم انقلاب اسلامى روز به روز رسوخ بيشترى پيدا مى‏کند؛ اين نه حرف من، بلکه محصول تحليلهاى کسانى است که دشمن‏ترينِ دشمنانشان، ملت ايران و انقلاب اسلامى است! آنها مى‏گويند؛ آنها شهادت مى‏دهند. اينى‏که مى‏بينيد تهديد مى‏کنند و عليه ملت ايران عربده مى‏کشند، به خاطر همين تحليل است؛ مى‏ترسند! مى‏بينند اين حادثه خاموش نشد؛ مى‏بينند اين موج کمرنگ نشد و مرتب برجسته‏تر و گسترده‏تر و عمق آن بيشتر مى‏شود؛ لذا مى‏ترسند.

يک روزى آنها خيال کردند توى اين کشور انقلاب تمام شده؛ علت هم اين بود که چند تا آدم غافل و نادان يا گفتند: انقلاب تمام شد، يا گفتند: اسم شهدا را ديگر نياوريد، يا گفتند: امام را بايد به موزه‏ى تاريخ سپرد و از اين حرفها! آن بى‏عقلهائى که از اين حرفها مى‏خواستند براى سياستهاى خودشان تحليل درست کنند، باور کردند؛ خيال کردند انقلاب تمام شد. امروز که انسان نگاه مى‏کند، آثار يأس از آن تحليل را در سخنان و در تحليلهاشان مى‏بيند. از ملت ايران، از عظمت ايران، از استقلال ايران و از استعداد جوانهاى ايران، احساس واهمه مى‏کنند.

چرا پيشرفت علمى يک ملت و يک کشور، از نظر يک جماعتى در دنيا تهديدآميز است؟ چرا؟! چون انحصارطلبند؛ چون سلطه‏طلبند؛ چون ايران را طعمه فرض کرده‏اند. خواستند اين کشور را با ذخائر و با موقعيت جغرافيائى ممتاز و برجسته‏اش، يک جا ببلعند. بيدارى ملت ايران، بيدارى جوان ايرانى و استعداد و درخشندگى پيشرفت علمى جوان ايرانى، نمى‏گذارد. لذا پيشرفت فنّاورى شما، انرژى هسته‏اى شما و پيشرفتهاى علمى ديگرِ شما، آنها را عصبانى مى‏کند. بله، اگر ملت ايران بى‏خيال و جوان ايرانى بى‏فکر باشد - دنبال علم و دنبال کار و دنبال توليد و دنبال نوآورى نرود و همين‏طور به عيش و عشرت بگذراند - آنها خوشحال مى‏شوند. آنها اين را مى‏خواهند؛ آنها نمى‏خواهند شهر شيراز، يک مرکزى باشد که در آن پيشرفت علمى هست - که من گفتم شيرازِ شما، از لحاظ پيشرفت صنعتى در خط مقدم شهرها و استانهاى کشور قرار دارد و در بعضى از رشته‏هاى علمى، جوانها و مردان و زنان شما در دنيا آوازه پيدا کرده‏اند - آنها اين را نمى‏خواهند. آنها نمى‏خواهند که دانشگاه ما، حوزه‏ى علميه‏ى ما، آزمايشگاه ما و محيط توليد ما، پر رونق باشد. آنها دلشان مى‏خواهد اختلاط دختر و پسر و آميزشهاى شهوانى و غفلت و عشرت و اينها، بر زندگى مردم غلبه پيدا کند؛ آنها اين را مى‏خواهند. شما عکس اين را عمل کرديد؛ علت عصبانيت امريکا و صهيونيستها و اين همه تبليغات اين است.

بعضيها مى‏گويند آقا! چرا دشمنىِ امريکا را تحريک مى‏کنيد؟ خب، اگر بخواهيم دشمنىِ امريکا را تحريک نکنيم، بايد بگيريم بخوابيم، از کار و تلاش دست برداريم و افتخارات خودمان را فراموش کنيم! آن وقت امريکا از ما ممنون خواهد شد؛ امريکا اين است. آيا ملت ايران به اين راضى است؟! آنها به خاطر اين که فلان مسئول در کشور فلان حرف را زده است يا سياست ما فلان جور حرکت کرده است، با ما دشمن نيستند؛ نه، آنها به خاطر بيدارى ملت ايران با ما دشمنند. هر جا کانون بيدارى است، آماج مهمترى براى حمله‏ى دشمنان اين ملت است. شما نگاه کنيد، ببينيد هر جائى که بيدارى از آن‏جا مى‏تراود و هشيارى و انگيزه و آمادگىِ جوانان ملت از آن‏جا بيشتر بُروز و درخشش پيدا مى‏کند، با آن‏جا بيشتر دشمنند. با خانواده‏هاى شهدا دشمنند.

الحمدللَّه خانواده‏ى شهداى شيراز اينگونه‏اند؛ ببينيد چه انگيزه‏اى و چه احساس افتخارى بر اين فضا و بر اين محيط سايه افکنده! درستش همين است؛ افتخار کنيد. حقيقتاً افتخار دارد که انسان عزيزش را و جوانش را در راه خدا بدهد و بداند که خداى متعال را با اين کار خشنود کرده است؛ «صبرا و احتسابا»، پاى خدا حساب کند. بداند که اين عزيزى که در راه خدا داد، يک سنگرى بود که در مقابل هجوم دشمنان به عزّت و به استقلال اين ملت، برافراشته شد. هر کدام از شهداى شما يک سنگرند؛ اين افتخار دارد؛ جانبازان هم همين‏جورند. جانبازان هم شهداى زنده‏اند؛ شما جانبازان عزيز هم مثل شهدا هستيد؛ شهيد هم همين ضربه‏اى را که جانباز تحمل کرده است، او هم تحمل کرده؛ سرنوشت او پرواز و رفتن بود، سرنوشت اين فعلاً ماندن. خانواده‏ى شهدا، پدر و مادر شهيد، همسر شهيد، فرزندان شهيد، برادران و خواهران و خويشاوندان شهيد، پدران و خواهران و همسران جانبازان بايد افتخار کنند.

يکى از چيزهائى که من هميشه احساس مى‏کنم، احترام به همسران جانبازان است. بعضى از اين بانوان عزيز، اين جانباز را با همين جانبازيش قبول کردند و پذيرفتند؛ آفرين! بعضى‏شان جوان رعنائى را که با او ازدواج کردند، ناگهان ديدند به يک ازپاافتاده و به يک جانباز تبديل شد؛ پذيرفتند و استقبال کردند؛ آفرين! همسران جانبازان خيلى باارزشند. همسران شهدا - که جوانان عزيز را تربيت کردند - خيلى باارزشند. من در شرح حال شهداى شيراز، ديدم که تعدادى از فرزندان شهداى شيراز و استان فارس، رتبه‏هاى علمىِ بالا و رتبه‏هاى تحقيقىِ بالا به دست آورده‏اند. اين چه جور به دست مى‏آيد؟! با مجاهدت آن مادر، آن همسر شهيد، آن شيرزن و آن مجاهده‏ى فى‏اللَّه؛ جهاد او اين است: «حسن التّبعل»؛ حسن التّبعل يعنى اين؛ يعنى آبروى شوهر را حفظ کردن؛ شخصيت شوهر را حفظ کردن؛ اين حسن التّبعل است؛ يک نمونه‏اش همين است که شوهر رفت در راه خدا؛ بچه‏هايش و جوجه‏هايش را در آغوش رعايت خودشان و با تربيت خودشان آن‏چنان بزرگ کنند که اينها احساس افتخار کنند و راه شهيد را ادامه بدهند.

من آخرين عرضم به شما اين است: عزيزان! اگر شهيدان عزيزند - که عزيزترينند - اگر براى ما گراميند - که گرامى‏ترينند - گراميداشت آنها به معناى اين است که ما راهشان را ادامه بدهيم و اهدافشان را دنبال کنيم. دنبال کردن راه آنها يعنى بايستى اهداف جمهورى اسلامى و ارزشهاى اسلامى - اين پايه‏هاى مستحکم و اين شاخصهاى نمايان که مى‏تواند اين ملت را به اوج افتخار دنيوى و اخروى برساند - در نظر داشته باشيم و دنبال کنيم. زن و مرد در اين جهت يکسانند؛ پسران و دختران شهيد، برادران و خواهران شهيد و آنهائى که نسبتى با شهيد دارند در اين جهت يکسانند. هر چه به شهيد نزديکتريد، افتخارتان بيشتر و مسئوليت‏تان سنگين‏تر است. کشور مال شماست؛ کشور مال جوانهاست؛ آينده مال شماست. آنهائى که رفتند، رفتند و راهها را گشودند؛ من و شما که مانديم بايد از اين راههاى گشوده حرکت کنيم و پيش برويم. والّا اگر آنها راه را باز کنند و ما بنشينيم و دست روى دست بگذاريم و تماشا کنيم، اين قدرنشناسى و نمک‏نشناسى است. نمک‏شناسىِ در قبال شهدا اين است که وقتى آنها راه را باز کردند، ما از اين راه حرکت کنيم و پيش برويم. اين امروز وظيفه‏ى ماست و ملت ايران اين وظيفه را انجام مى‏دهد و مسئولين کشور بحمداللَّه به اين وظيفه متعهد و پايبندند و شعارهاى اسلامى و مبانى و اصول اسلامى براى آنها اصلى‏ترين پرچمها و شعارهاست. ان‏شاءاللَّه اين ملت با اين عزم، با اين روحيه، با اين جوان و با اين مشعلهاى درخشانى که از خون شهيدان برافروخته‏شده و فضا را روشن کرده، خواهد توانست به بلندترين و دورترين آرزوهاى خودش برسد.

پروردگارا! رحمت و مغفرت خود را بر شهيدان نازل کن. پروردگارا! رحمت و لطف و فضل خود را بر خاندان شهيدان نازل کن. پروردگارا! ما را با شهيدان محشور کن. پروردگارا! مرگ ما را جز به شهادت در راه خودت قرار مده. پروردگارا! دعاى امام بزرگوار، دعاى شهيدان، دعاى شهيد دستغيب و برتر و بالاتر از همه دعاى حضرت ولى‏عصر (ارواحنا فداه) را شامل حال ما بگردان.

والسّلام عليکم و رحمةاللَّه و برکاته‏

ديدار امروز با شما فرماندهان محترم و جوانان عزيز - چه از ارتش، چه از سپاه، چه از بسيج، چه از نيروى انتظامى، بسيج عشايرى که همه حضور داريد - براى من بسيار خاطره‏انگيز است. خاطره‏ى يگانهاى ارتشى و سپاهى استان فارس و شيراز در دوران دشوار دفاع مقدس چيزى نيست که هيچوقت از ياد انسان برود.

در آن دوره‏ى آغاز جنگ تحميلى در سال اول - که دوره‏ى محنت نيروهاى مسلح بود - در اهواز مژده‏ى گسيل تيپ 37 زرهى و تيپ 55 هوابرد، دلهاى مسئولان دفاع را در آنجا خرسند ميکرد. در بازديد از خرمشهر در آن روزهاى بسيار سخت و دشوار، جوانان جان بر کفى را ديدم که آماده‏ى فداکارى و جانبازى بودند؛ گفتم: از کجا آمديد؟ گفتند: از شيراز. بعد هم بمرور تشکيل لشگر فجر و لشگر المهدى، آن روز از مجموعه‏ى استان فارس و شيراز، يکى از نقاط قوّت عرصه‏ى نبرد بود. واحدهاى پشتيبانى، واحدهاى آموزشى، مرکز پياده، مرکز زرهى، بخشهاى مربوط به صنايع الکترونيک و پشتيبانى‏هاى وزارت دفاع هر کدامى يادى و نامى و خاطره‏اى و نشانى از خود در اين دوران پر ماجراى دفاع مقدس و پس از آن به يادگار گذاشتند.

امروز براى من در اين ميدان و در ديدار با شما جوانان عزيز که آماده و مهيّا هستيد براى اين که اعلام کنيد که دلاورانه راه پيشروان اين راه را دنبال خواهيد کرد، بسيار خاطره‏انگيز است.

شما جوانها در درجه‏ى اول به اين نکته توجه داشته باشيد که بنا به گفته‏ى امام سجاد (عليه‏السّلام)، نيروى مسلح، دژ امنيت ملى است. اين دژ، اگر قدرتمندانه - چه از لحاظ تجهيزات و چه از لحاظ روحيه - خود را سربلند و استوار بدارد، ملت احساس امنيت و آرامش خواهد کرد. بدون امنيت، هيچ لذتى در زندگى جوامع بشرى حتى پيشرفته، وجود نخواهد داشت. امنيت مايه‏ى آرامش روانى است و نيروهاى مسلح اگر دليرانه، فداکارانه، هوشمندانه وظيفه و نقش خود را بدانند و در جائى که جايگاه واقعى آنهاست، خود را قرار دهند، ميتوانند اين امنيت و اين نياز را تأمين کنند. وجود نيروهاى مسلح و مطالبه‏ى تقويت نيروهاى مسلح در هيچ کشورى، فى نفسه به معناى جنگ‏طلبى نيست.

ما امروز با اقتدار ملت ايران در عرصه‏هاى جهانى اثبات کرديم که ملت ايران و ايران اسلامى هيچ تهديدى براى کشورهاى همسايه و ديگران نيست. به ما تهاجم شد، ما قدرتمندانه دفاع کرديم، اما هرگز فکر تجاوز، فکر حمله، فکر اشغال در ذهن ملت ايران و مسئولان کشور خطور نکرده است، لکن نيروهاى مسلح بايد نيرومند باشند. دنيا، دنياى تجاوزگرى است؛ دنياى محکومِ سياست سلطه است. انگيزه‏ى سلطه‏طلبى در سلطه‏گران عالم، در نظامهاى مستکبر، به همه‏ى ملتها هشدار ميدهد که ساخت درونى خود و آمادگى‏هاى لازم را براى تقويت اين ساخت به وجود بياورند وتقويت کنند. بهانه‏هاى کوچک براى ابرقدرتها، آن‏جائى که بتوانند و جرأت بکنند، راه را به سوى تجاوزهاى بزرگ هموار ميکند.

امروز عراق و افغانستان جلوِ چشم ماست. با چه بهانه‏اى وارد عراق شدند؟ با چه بهانه‏اى وارد افغانستان شدند؟ آنها براى مردم عراق، پيام امنيت و آزادى ميدادند. امروز پنج سال است که ملت عراق ناامن‏ترين دوران زندگى ساليان اخير خود را ميگذراند. اين طبيعت ابرقدرتهاست. افغانستان هم به نحوى ديگر. آنجائى که استکبار با محاسبات مادى خود تصور کند که ميتواند گام متجاوزانه‏اى بردارد، تأمل نخواهد کرد. البته ايران را آنها شناخته‏اند. ملت ايران، جمهورى اسلامى، نيروهاى مسلح، آحاد مردم و نظام مقدس، خود را در طول اين سى سال به متجاوزان و قدرتمندان نشان داده است. نشان داده که ملت ايران، اين ملت بزرگ و کهن، اين ملت عميقاً مؤمن، اين ملت هوشمند، لقمه‏اى نيست که هيچ ابرقدرتى به‏آسانى بتواند آن را فرو بدهد. امروز در دنيا اين را همه فهميده‏اند. امروز در دنيا هيچ ارتشى وجود ندارد که قادر باشد آنچه را که در اين پنج سال بر سر مردم عراق وارد آمد، براى مردم ايران پيش‏بينى کند. ملت ايران نيرومند است.

شما سازمانهاى رسمى نيروى مسلح کشور، پشتوانه‏ى عظيمى به نام ملت ايران داريد؛ ميليونها جوان، ميليونها عزم راسخ، ميليونها دل گرم و پر ايمان از قشرهاى مختلف - عشاير، شهرى، روستائى، مناطق گوناگون کشور، اصناف و مشاغل مختلف - همه در اين جهت شريک و شبيه يکديگرند. عزم و اراده در آنها قوى است. اين قويترين پشتيبان براى يک ملت است. آماده باشيد؛ قوى باشيد.

ما اين سخنان تهديدآميز و لحنهاى دشوار و خشنِ بلندگويان استکبار را به چيزى نميشماريم؛ به اينها اهميتى نميدهيم؛ اينها جنگ روانى است. خوب ميدانيم که اين جرأت و اين گستاخى در دشمنان ملت ايران نيست که وارد ميدانى شوند که خروج از آن ميدان براى آنها امکانپذير نيست؛ اين را ميدانيم، اما شما قوى باشيد، شما آماده باشيد.

نيروهاى مسلح - چه ارتش، چه سپاه، چه بسيج، چه نيروى انتظامى - روزبه‏روز بايد خود را نيرومندتر کنند؛ نوآورى يعنى اين. نوآورى فقط در ساخت سلاح و تجهيزات نيست؛ اگر چه نوآورىِ در ساخت و ابتکار در به وجود آوردن روشهاى جديد تسليحاتى يکى از نوآورى‏هاى مهم است، اما نوآورى در آموزش، نوآورى در سازماندهى و تشکيلات، نوآورى در شيوه‏هاى پشتيبانى، نوآورى در دستورالعملهاى رزمى، همه‏ى اينها، لازم است. گامهاى بلند برداريد، گامهاى محکم برداريد، به سمت هدفهاى روشن با قوّت و قدرت حرکت کنيد، خودتان را نيرومند کنيد. اين دژ و اين حصار را براى ملت بزرگ ايران اطمينان‏بخش‏تر کنيد.

دنياى سياست جهانى، دنياى بى‏تقوائى است. بى‏تقوائى موجب شده است که مستکبران عالم حتى به دوستان خودشان هم وفا نکنند. ديديد بر سر صدام ملعونِ روسياه چه آوردند؟ تا وقتى به او احتياج داشتند، او را تقويت کردند. همين آمريکائى‏هادر دوران جنگ تحميلىِ بر ما، آنچه توانستند به صدام حسين کمک کردند و پشتيبانى دادند. از نقشه‏ى هوائى و اطلاعات جاسوسى تا کمک تسليحاتى، تا تقويت روحى، تا وادار کردن وابستگانِ به خود به پشتيبانى مالى، همه‏جور؛ چون به او احتياج داشتند، اميدوار بودند او بتواند خدشه‏اى بر چهره‏ى پرقدرت و مغرور ملت ايران وارد کند. وقتى مأيوس شدند، تاريخ مصرفش تمام شد، به آن شکلى که ديديد او را درآوردند، منافع خودشان را جور ديگرى دنبال کردند؛ اين براى کسانى که حُسن‏ظن و اميد به اين ابرقدرتهاى بى‏تقوا و ناپرهيزگار دارند، درس عبرت است.

ملت ايران ابرقدرتها را شناخت، امروز هم ميشناسد. موضعگيرى‏هاى ملت ايران و مسئولان نظام جمهورى اسلامى در مقابل آمريکاى جنايتکار، بر اساس همين معرفت عميق است. امروز کيست که نداند دوران رئيس جمهورىِ کنونى آمريکا ناامن‏ترين دورانهاى تاريخ اخير بشرى است؟ دوران بوش، دوران سياه و تاريک، دوران ناامن‏تر شدن دنيا، دوران رشد تروريزم در سراسر دنياست. اين مُهر باطل و سياه در تاريخ به نام او خواهد ماند. او البته تا چند ماه ديگر خواهد رفت، مشکلات را به نفر بعدى خود منتقل خواهد کرد، اما اين پرونده در تاريخ هميشه گشوده است؛ هرگز بسته نخواهد شد. اينها براى جوانان هوشمند ما درس عبرت است. خود را بشناسيد، عظمت آن فکرى که اين انقلاب و اين نظام مقدس را پى‏ريزى کرد، بدانيد. شعار «نه شرقى، نه غربى»، شعار رد و نفى استکبار و مستکبران، شعار استقلال ملت ايران، شعار اعتماد به اين جوانهاى مؤمن در هر نقطه‏اى از کشور، شعارهاى زنده و جاويد ماست؛ هر کدام از دل پرحکمتى برخاسته است که با ارتباط با عالم غيب، با ارتباط با خدا، با بندگى خدا، آن مرد بزرگ، آن پير فرزانه، آن حکيم دلاور آنها را به ما ملت ايران آموخت.

عزيزان من! شما جوانان صاحب نيروهاى مسلحيد؛ نيروهاى مسلح مال شماست. کشور هم مال جوانان اين کشور است. هر چه ميتوانيد جوانان نيروهاى مسلح! خودتان را بيشتر با دانش، با عمل، با تقوا و پرهيزگارى و پاکدامنى مجهز کنيد. بدانيد خدا با شماست و ان‏شاءاللَّه دعاى حضرت بقيةاللَّه (ارواحنا فداه) پشتيبان شماست.

والسّلام عليکم و رحمة اللَّه و برکاته‏